Julian Tuwim, zapytany, co kocha najbardziej, co go wzrusza najmocniej, odpowiedział „Drzewa, wiatr każdy. Drzewo to nieskończenie fantastyczna istota; nie ma zwierząt tak dziwnych jak drzewa. Spytany, co jest jego główną pasją, odparł „Słowo, słowo, i słowo! Słowo jest tak realną rzeczą jak drzewo. Słowo doprawdy żyje. Słowa można w sobie tak zaszczepiać, hodować, jak się hoduje rośliny, drzewa, ziarno.”
(Na podstawie Rozmów z Tuwimem U Juliana Tuwima Znamor [Roman Zrębowicz], oprac. Tadeusz Januszewski, Wydawnictwo Naukowe Semper, Warszawa 1994, s. 17)
